Ten bardzo wysokiej czystości, lekko żółtawy diament swoją nazwę zawdzięcza władcom dynastii Nizama Shahi Królestwa Ahmedngar, którzy rządzili państwem Dekanu, w środkowo-zachodniej zachodniej części Indii, w latach 1490-1633. Choć założycielem dynastii był Malik Ahmed Nizam Shah, to imię kolejnego władcy – Burhana Nizam Shah II umieszczono na diamencie. Napis brzmi : „BURHAN Nizam SHAH II ROK IOOO AH”. Rok 1000 w kalendarzu islamskim jest równoznaczne z rokiem 1591 według kalendarza gregoriańskiego.

Shah to wzdłużny diament o masie 88,7 ct. Lekko żółty kolor kamienia jest nie tak wyjątkowy jak jego czystość. Diament bez najmniejszej skazy czy najmniejszej inkluzji, jest tak czysty, że szlifierz był w stanie opuścić kilku miejsc w kamieniu w ogóle ich nie szlifując. Ten specyficzny sposób szlifowania przełożył się tylko na nieznaczny spadek masy. Oryginalny surowy diament ważył około 95 ct, a po oszlifowaniu jego masa kształtowała się w okolicach 89 ct. Jak więc wynika z prostej matematyki proces szlifowania spowodował utratę zaledwie 6 ct !!! Kamień został ozdobiony pięknymi grawerami, w języku arabskim, z nazwami trzech władców. Diament jest częścią kolekcji diamentowej na Kremlu, nigdy nie został oceniony w zakresie koloru, czystości, masy i innych cech.

Podążając tropem pierwszego napisu, datowanego na rok 1591, wszystko wskazuje na to iż kamień został wydobyty w drugiej połowie XVI wieku. W tym czasie kopalnie w Golconda rozwinęły dość mocno wydobycie, więc prawdopodobnie diament Shah pochodzi z którejś z tamtejszych kopalni, słynących z kamieni bardzo wysokiej jakości. Kamień ze względu na swoje niezwykłe walory w końcu pojawił się na dworze Ahmednagar. Miasto w 1600 roku zostało zajęte przez wielkiego cesarza Mogołów – Akbara Wielkiego, a diament został zatrzymany jako łup wojenny i wysłany na dwór wielkiego cesarza w Agrze. W roku 1605, po śmierci Akbara , diament odziedziczył jego syn i następca Jehangir. W roku 1628 diament został podarowany cesarzowi Shah Jahaan . Gdy diament był w posiadaniu Shah Jahaan, w roku 1641 , umieszczono na nim drugi napis: „Syn Jehangir-Shah, rok 1051 JAHAAN AH” .

Syn Shaha Jahana rozkazał zamontować diament w górnej części oparcia tronu cesarskiego. Kamień został osadzony w towarzystwie innych diamentów, rubinówi szmaragdów, co stanowiło podobno imponujący widok. Przez kilkanaście następnych lat diament był przekazywany w ręce kolejnych władców. Wreszcie kamień został odziedziczony przez cesarza Muhammada Shaha. Podczas panowania szacha , w roku 1739 Mahammad Nadir Shah, wielki władca irański najechał teren północnych Indii. Była to wyprawa czysto rabunkowa, mająca na celu zdobycie legendarnych bogactw Agry i Delhi. Nadir pokonał armię Mogołów w Karnal w lutym 1739 roku i wziął do niewoli cesarza Muhammada Shaha, a później wkroczył wraz z swoimi oddziałami triumfalnie do Delhi. Cała wyprawa przyniosła Nadirowi niewyobrażalne bogactwo, łup oszacowany na 70 crores (700 milionów rupii). Wartość zrabowanego majątku była tak ogromna, że Nadir Shah był w stanie zwolnić swój naród z podatków przez okres co najmniej 3 lat.

Łupem wojennej eskapady na kraj indyjskich władców padło kilka słynnych diamentów , m.in. Koh-i-Noor, Darya-i-Nur, Nur-ul-Ain, i oczywiście diament Shaha. Nadir zrabował także wysadzany klejnotami tron Shaha Jahaana. Nadir został nowym właścicielem klejnotu a Persja stała się nowym domem diamentu Shah. Gdy Nadir Shah został zamordowany przez własnych żołnierzy w 1747 roku, większość z jego skarbów zostało splądrowanych przez zbuntowane wojska. Śmierć władcy zaowocowała rozpadem państwa irańskiego na trzy mniejsze państwa. Każdy z nowych władców próbował zdobyć jak największą część z skarbów Nadira. Starcia i regularne bitwy ciągły się w nieskończoność. W roku 1796 z owych trzech mniejszych państw, wyłonił się niekwestionowany przywódca Muhammad Khan Qajar Agha, który podbił pozostałe dwa stany, i połączył na nowo cały kraj pod swoimi rządami. Shah Rukh, wnuk Nadir Shah, władca jednego z pokonanych stanów, został aresztowany i zmuszony do oddania wszystkich skarbów Nadir Shaha, w tym i sławnego diamentu. Skarby przekazywane z rąk do rąk, w końcu trafiają do Fath Ali Shah, który nakazał wygrawerowanie trzeciego napisu na kamieniu : „Władca Qajar-FATH ALI Shah ROKU 1242 SULTAN AH” (1829 AD)

W 1798 roku, Fath Ali Shah, mianował swego syna Abbas Mirza księciem i władcą Azerbejdżanu. Później został on mianowany dowódcą armii irańskiej i poprowadził trzydziesto-tysięczną armię przeciw siłom Rosyjskim. Ostatecznie pomimo kilku prób – Iran przegrał wojnę i stracił Kaukaz na rzecz Rosji. Po normalizacji stosunków między obu krajami, nastąpiła wymiana dyplomatyczna i gospodarcza. W 1829 roku, w wyniku lokalnych zatargów w stolicy Iranu, Teheranie został zamordowany rosyjski dyplomata i pisarz Aleksander Sergevich Griboedov. Rząd rosyjski domagał się surowej kary dla osób odpowiedzialnych za zabójstwo. Fath Ali Shah aby załagodzić cała sytuację wysłał delegację na czele z synem Abbas Mirza do Petersburga. Celem wyprawy było załagodzenie sytuacji i napięcia wywołanego przez śmierć dyplomaty. Podczas audiencji u cesarza Rosji, cara Mikołaja I, delegacja przekazała cenny dar od władcy Iranu, Ali Shah Fath. Oczywiście darem dla cara był nieskazitelny diament „Shah”. W ten oto sposób Shah wszedł do kolekcji Diamentowej Kremla.