Wiele z najbardziej znanych i wartościowych diamentów zostało bezpowrotnie utraconych, ich historie nikną w odstępach czasu, często na dobre zacierając wszelkie ślady po ich istnieniu. Zdarzają się oczywiście i takie kamienie których historia jest dość dobrze udokumentowana, jesteśmy w stanie prześledzić rok za rokiem co działo się z nimi. Nieskazitelne piękno i blask, twardość materiału a przy tym i jego ulotna kruchość, rzadkość występowania – te cechy uświadamiały ludzi iż mają do czynienia z czymś niepowtarzalnym i wyjątkowym. Przez wieki stały się symbolem władzy, wiecznej miłości, stałości przekonań, mądrości. Ich wyjątkowość podkreślały legendy i opowiadania, snute nie rzadko w oparciu o ważne wydarzenia historyczne. Gdziekolwiek pojawiały się diamenty tam zawsze wzbudzały zachwyt i pożądanie.

Pierwsze diamenty zostały najprawdopodobniej znalezione w korytach rzeki Golkonda, w Indiach. Hindusi wierzyli że diamenty powstają gdy piorun uderza w skałę. Wyjątkowość tych kamieni podkreślali umieszczając je w oczodołach posągów swoich bogów. Diamenty nie tylko były darem bogów ale także źródłem pozytywnej energii którą bogowie ludziom przekazywali. Dość szybko stały się bardzo pożądanym towarem. Pierwsze wzmianki na temat regularnego handlu diamentami pochodzą sprzed 400 roku p.n.e.

Starożytni Grecy, a przez to i Rzymianie krzewili przekonanie że diamenty to nic innego jak łzy bogów. Pojawiały się także opinie o kawałkach gwiazd które spadły na ziemię. W literaturze romańskiej pierwsze wzmianki na temat diamentów pojawiają się w pierwszym wieku naszej ery. Przekaz opisuje jak to strzały Amora mają diamentowe groty. Platon poszedł w swych rozważaniach jeszcze dalej – opisując diamenty nie jako martwe rzeczy a jako żywe istoty, w których żyją niebiańskie istoty.

Służyły nie tylko do ochrony przed złem doczesnym i wiecznym, były także uznawane za uniwersalne lekarstwo mogące wyleczyć bóle brzucha, wszelakie infekcje czy też problemy natury psychicznej.

W pewnym momencie, żydowscy kapłani zaczęli używać diamentów do ustalenia winy lub niewinności osoby oskarżonej o przestępstwo. Kamień miał roztaczać blask w towarzystwie osoby niewinnej a w przypadku winny oskarżonego miał mętnieć i jego blask przygasał .

Starożytni Egipcjanie byli przekonani iż noszenie diamentów na czterech palcach lewej reki miało spowodować, że vena amoris (Żyła miłości) wzmocni uczucia i powiedzie je z palców bezpośrednio do serca.

W czasach średniowiecza królowie i możni władcy przyozdabiali swe zbroje diamentami, które zapewniały im ochronę przed wrogami. Wierzono w boską moc zaklętą w kamieniach, która obdarzała swego właściciela wręcz magiczną ochroną i siłą, często niepojętą przez rozum zwykłych ludzi.

Koniec średniowiecza to okres w którym przypomniano sobie że diament jest także symbolem czystego i prawdziwego uczucia. Przez wieki wszystkie te przekonania nie tylko nie zostały zapomniane ale są praktykowane nadal. Spróbuj poprosić swoją dziewczynę o rękę nie mając dla niej pierścionka z diamentem 😉

Od zawsze wzbudzały emocje, przynosiły szczęście i radość , często zmieniając historie pojedynczych ludzi wpływały na historie całych narodów. Jak wskazuje nie jedna historia bywały także przyczyną wojen i ludzkich tragedii. Kilka historii które przytaczamy poniżej powinny uzmysłowić Wam jak bardzo są niepowtarzalne…

Wybierz kamień, aby dowiedzieć się o nim więcej…